Ghasel 102: Gestern Nacht brachte der Wind Kunde von der verreisten Freundin

دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد
من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد

کارم بدان رسید که همراز خود کنم
هر شام برق لامع و هر بامداد باد

در چین طرهٔ تو دل بی حفاظ من
هرگز نگفت مسکن مألوف یاد باد

امروز قدر پند عزیزان شناختم
یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد

خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن
بند قبای غنچهٔ گل می‌گشاد باد

از دست رفته بود وجود ضعیف من
صبحم به بوی وصل تو جان باز داد، باد

حافظ نهاد نیک تو کامت بر آورد
جان‌ها فدای مردم نیکو نهاد باد

Gestern Nacht brachte der Wind Kunde von der verreisten Freundin;
auch ich gebe mein Herz dem Wind, komme, was da wolle.

So weit kam es mit mir, dass ich zu meinen Vertrauten mache
jeden Abend den leuchtenden Blitz und jeden Morgen den Wind.

In der Windung deiner Locke sagte mein schutzloses Herz
niemals: Gedenke der vertrauten Wohnstatt.

Heute erkannte ich den Wert des Rats derer, die mir teuer sind;
o Herr, möge die Seele unseres Ratgebers durch dich froh sein.

Mein Herz wurde zu Blut im Gedenken an dich, sooft auf der Wiese
der Wind das Band am Gewand der Rosenknospe löste.

Mein schwaches Dasein war mir aus der Hand geglitten;
am Morgen gab mir der Wind mit dem Duft deiner Nähe das Leben zurück.

Hafis, dein gutes Wesen wird dir deinen Wunsch erfüllen;
Leben seien Lösegeld für Menschen von gutem Wesen.