Ghasel 103: Der Tag der Vereinigung mit denen, die uns liebten, sei unvergessen

روز وصل دوستداران یاد باد
یاد باد آن روزگاران، یاد باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت
بانگ نوش شادخواران یاد باد

گر چه یاران فارغند از یاد من
از من ایشان را هزاران یاد باد

مبتلا گشتم در این بند و بلا
کوشش آن حق‌گزاران یاد باد

گر چه صد رود است در چشمم مدام
زنده رود باغ‌ کاران یاد باد

راز حافظ بعد از این ناگفته ماند
ای دریغا رازداران یاد باد

Der Tag der Vereinigung mit denen, die uns liebten, sei unvergessen;
unvergessen seien jene Zeiten, unvergessen.

Mein Gaumen wurde wie Gift von der Bitterkeit des Kummers;
der Ruf »Wohl bekomm's« der frohen Zecher sei unvergessen.

Sind die Freunde auch frei von der Erinnerung an mich,
so sei ihnen von mir tausendfach gedacht.

Ich bin in diese Fessel und Not geraten;
die Mühe jener, die treu zu mir standen, sei unvergessen.

Sind auch stets hundert Flüsse in meinen Augen,
der Zayandeh-Fluss der Gärtner sei unvergessen.

Das Geheimnis des Hafis bleibt fortan ungesagt;
ach, die Hüter der Geheimnisse seien unvergessen.