Ghazal 109: È da tempo che l'amata non manda un messaggio

دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد

سوی من وحشی‌صفت عقل‌رمیده
آهو روشی، کبک خرامی نفرستاد

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد

فریاد که آن ساقی شکر لب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد

حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد

È da tempo che l'amata non manda un messaggio;
non ha scritto un saluto e non ha mandato una parola.

Ho mandato cento lettere, e quel re dei cavalieri
non ha spedito un corriere e non ha mandato un saluto.

A me, selvatico di natura, con il senno fuggito,
non ha mandato nessuno dal passo di gazzella e dall'incedere di pernice.

Sapeva che l'uccello del mio cuore mi sarebbe sfuggito di mano,
e da quella scrittura simile a catena non ha mandato una trappola.

Ahimè, quel coppiere dalle labbra di zucchero, ebbro,
sapeva che ero stordito e non ha mandato una coppa.

Per quanto mi sia vantato di prodigi e di gradi spirituali,
non mi ha mandato notizia di alcun grado.

Hafez, sii cortese, ché non c'è da chiedere conto
se il re non ha mandato un messaggio a uno schiavo.