Ghazal 111: Quand le reflet de ton visage tomba dans le miroir de la coupe

عکس روی تو چو در آینهٔ جام افتاد
عارف از خندهٔ می در طمع خام افتاد

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد
این همه نقش در آیینهٔ اوهام افتاد

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود
یک فروغ رخ ساقی‌ست که در جام افتاد

غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید
کز کجا سر غمش در دهن عام افتاد؟

من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم
اینم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار؟
هر که در دایرهٔ گردش ایام افتاد

در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخ
آه، کز چاه برون آمد و در دام افتاد

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی
کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد

زیر شمشیر غمش رقص‌کنان باید رفت
ک‌آن که شد کشتهٔ او نیک سرانجام افتاد

هر دمش با من دل‌سوخته لطفی دگر است
این گدا بین که چه شایستهٔ انعام افتاد

صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی
زین میان حافظ دل‌سوخته بدنام افتاد

Quand le reflet de ton visage tomba dans le miroir de la coupe,
le gnostique, au rire du vin, tomba dans un espoir naïf.

La beauté de ton visage, d'une seule apparition dans le miroir,
fit tomber toutes ces figures sur le miroir des illusions.

Tous ces reflets de vin et ces figures peintes qui ont paru
sont un seul éclat du visage de l'échanson tombé dans la coupe.

La jalousie de l'amour a coupé la langue de tous les élus :
comment le secret de son chagrin est-il tombé dans la bouche du commun ?

Ce n'est pas de moi-même que je suis tombé de la mosquée à la taverne ;
cela m'est échu, du pacte d'avant le temps, comme lot final.

Que peut-il faire sinon suivre le tour, comme le compas,
celui qui est tombé dans le cercle de la ronde des jours ?

Du puits du menton, le cœur s'est accroché à la courbe de ta boucle ;
hélas, il est sorti du puits et tombé dans le piège.

C'en est fini, ô maître, de me revoir au cloître ;
notre affaire est tombée sur le visage de l'échanson et la lèvre de la coupe.

Il faut aller en dansant sous le sabre de son chagrin,
car celui qu'il a tué a eu une bonne fin.

À chaque instant il a pour moi, cœur brûlé, une grâce nouvelle ;
vois ce mendiant, comme il s'est trouvé digne de largesse.

Les soufis sont tous compagnons et amateurs de beauté, mais
parmi eux c'est Hafez au cœur brûlé qui est tombé en mauvais renom.