Ghasel 113: Gestern Nacht sprach das Veilchen zur Rose und gab ein schönes Zeichen

بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تاب من به جهان، طرهٔ فلانی داد

دلم خزانهٔ اسرار بود و دست قضا
درش ببست و کلیدش به دل‌ستانی داد

شکسته‌وار به درگاهت آمدم، که طبیب
به مومیایی لطف توام، نشانی داد

تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
که دست دادش و یاری ناتوانی داد

برو معالجهٔ خود کن ای نصیحت‌گو
شراب و شاهد شیرین، که را زیانی داد؟

گذشت بر من مسکین و با رقیبان گفت
دریغ، حافظ مسکین من، چه جانی داد

Gestern Nacht sprach das Veilchen zur Rose und gab ein schönes Zeichen:
Meine Windung in der Welt gab mir die Locke von Soundso.

Mein Herz war eine Schatzkammer der Geheimnisse, und die Hand des Schicksals
schloss ihre Tür und gab den Schlüssel einer Herzensdiebin.

Wie ein Gebrochener kam ich an deinen Hof, denn der Arzt
wies mich auf den Balsam deiner Güte.

Sein Leib sei gesund, sein Herz froh und sein Sinn heiter,
der die Hand reichte und einem Schwachen half.

Geh und kuriere dich selbst, o Ratgeber;
wem haben Wein und eine süße Schöne je geschadet?

Sie ging an mir Armem vorüber und sprach zu den Aufpassern:
Schade; mein armer Hafis, welch ein Leben gab er hin.