Ghazal 115: Plante l'arbre de l'amitié, car il porte en fruit le désir du cœur

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان
که درد سر کشی جانا! گرت مستی خمار آرد

شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گردون، بسی لیل و نهار آرد

عماری‌دار لیلی را که مهد ماه در حکم است
خدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد

بهار عمر خواه ای دل! و گر نه این چمن هر سال
چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفت
بفرما لعل نوشین را که زودش با قرار آرد

در این باغ از خدا خواهد دگر پیرانه‌سر، حافظ
نشیند بر لب جویی و سروی در کنار آرد

Plante l'arbre de l'amitié, car il porte en fruit le désir du cœur ;
arrache le plant de l'inimitié, car il apporte des peines sans nombre.

Quand tu es l'hôte de la taverne, traite les libertins avec égard,
car tu auras mal à la tête, ma chère, si l'ivresse amène sa gueule de bois.

Tiens pour un gain la nuit de compagnie, car après notre temps
le ciel tournera bien des fois et amènera bien des nuits et des jours.

À celui qui mène la litière de Leïla, qui a en sa garde le berceau de la lune,
mon Dieu, mets-lui au cœur de passer près de Majnoun.

Demande le printemps de la vie, ô cœur ; sinon cette prairie, chaque année,
porte cent roses comme l'églantier et amène mille rossignols.

Pour l'amour de Dieu, puisque mon cœur blessé a fait pacte avec ta chevelure,
ordonne à ton doux rubis de l'apaiser bien vite.

Dans ce jardin, Hafez, sur ses vieux jours, demande à Dieu
de s'asseoir au bord d'un ruisseau et de tenir un cyprès contre lui.