Ghazal 11: Coppiere, accendi la nostra coppa con la luce del vino

ساقی به نور باده برافروز جام ما
مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریدهٔ عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و ناز سهی‌قدان
کآید به جلوه سرو صنوبرخرام ما

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری
زنهار، عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری؟
خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است
زآن رو سپرده‌اند به مستی زمام ما

ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست
نان حلال شیخ ز آب حرام ما

حافظ ز دیده دانهٔ اشکی همی‌فشان
باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

دریای اخضر فلک و کشتی هلال
هستند غرق نعمت حاجی‌قوام ما

Coppiere, accendi la nostra coppa con la luce del vino;
menestrello, canta che le cose del mondo vanno secondo il nostro desiderio.

Nella coppa abbiamo visto il riflesso del volto dell'amico,
o tu che nulla sai del piacere del nostro bere senza fine.

Non muore mai colui il cui cuore ha preso vita per amore;
la nostra durata è scritta nel registro del mondo.

Le civetterie e le moine delle belle dall'alta statura durano solo
finché non appare il nostro cipresso dal passo di pino.

O vento, se passi per il roseto degli amici,
bada di presentare all'amata il nostro messaggio.

Di': perché scacci apposta il nostro nome dalla memoria?
Verrà da sé il tempo in cui non ricorderai più il nostro nome.

L'ebbrezza piace agli occhi della nostra bella che lega i cuori;
per questo hanno affidato le nostre redini all'ebbrezza.

Temo che nel giorno del rendiconto non abbia alcun vantaggio
il pane lecito dello sceicco sulla nostra acqua illecita.

Hafez, continua a spargere dagli occhi un chicco di lacrime;
forse l'uccello dell'unione si dirigerà alla nostra trappola.

Il mare verde del cielo e la nave della falce di luna
sono sommersi nella generosità del nostro Haji Qavam.