Ghazal 12: La luna della bellezza prende il suo splendore dal vostro volto radioso

ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما
آب‌روی خوبی از چاه زنخدان شما

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده
باز گردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت
به که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگر
زان که زد بر دیده آبی، روی رخشان شما

با صبا همراه بفرست از رخت گل دسته‌ای
بو که بویی بشنویم از خاک بستان شما

عمرتان باد و مراد ای ساقیان بزم جم
گرچه جام ما نشد پر می به دوران شما

دل خرابی می‌کند، دلدار را آگه کنید
زینهار ای دوستان‌، جان من و جان شما

کی دهد دست این غرض یا رب که همدستان شوند‌؟
خاطر مجموع ما، زلف پریشان شما

دور دار از خاک و خون دامن، چو بر ما بگذری
کاندر این ره کشته بسیارند، قربان شما

می‌کند حافظ دعایی، بشنو، آمینی بگو
روزی ما باد لعل شکرافشان شما

ای صبا با ساکنان شهر یزد از ما بگو
کای سر حق‌ناشناسان گوی چوگان شما

گرچه دوریم از بساط قرب‌، همت دور نیست
بندهٔ شاه شماییم و ثناخوان شما

ای شهنشاه بلند اختر‌، خدا را همتی
تا ببوسم همچو اختر خاک ایوان شما

La luna della bellezza prende il suo splendore dal vostro volto radioso;
la grazia prende il suo lustro dal pozzo del vostro mento.

La mia anima, giunta alle labbra, intende vedervi;
deve tornare indietro o uscire? Qual è il vostro comando?

Nessuno, al tempo del vostro occhio di narciso, ebbe la sua parte di sicurezza;
meglio che non vendano pudore a chi è ebbro di voi.

La nostra fortuna assonnata forse si sveglierà,
poiché il vostro volto radioso le ha spruzzato acqua sugli occhi.

Mandate con la brezza un mazzetto dalla vostra guancia;
forse sentiremo un profumo dalla terra del vostro giardino.

Lunga vita e desiderio esaudito a voi, coppieri del banchetto di Jamshid,
benché la nostra coppa non si sia riempita di vino nel vostro giro.

Il cuore fa rovina; avvertite la custode del cuore.
Badate, amici: ne va della mia vita e della vostra.

Quando, Signore, si avvererà questo desiderio, che si uniscano
il nostro animo raccolto e la vostra chioma scomposta?

Tenete la veste lontana da polvere e sangue passando accanto a noi,
ché su questa via gli uccisi sono molti, sacrificati per voi.

Hafez dice una preghiera; ascoltate e dite amen:
sia nostro pane quotidiano il vostro labbro di rubino che sparge zucchero.

Brezza del mattino, di' da parte nostra agli abitanti della città di Yazd:
la testa degli ingrati sia la palla della vostra mazza.

Benché siamo lontani dal tappeto della vicinanza, il nostro zelo non è lontano;
siamo servo del vostro re e cantore della vostra lode.

O re dei re dall'alta stella, per amor di Dio un aiuto,
perché io baci come una stella la polvere del vostro palazzo.