Ghazal 122: Quiconque garde le parti des gens de Dieu

هر آن‌که جانب اهل خدا نگه دارد
خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
که آشنا، سخن آشنا نگه دارد

دلا، معاش چنان کن که گر بلغزد پای
فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان
نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی
ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد

چو گفتمش که دلم را نگاه دار، چه گفت؟
ز دست بنده چه خیزد؟ خدا نگه دارد

سر و زر و دل و جانم، فدای آن یاری
که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد

غبار راهگذارت کجاست تا «حافظ»
به یادگار نسیم صبا نگه دارد

Quiconque garde le parti des gens de Dieu,
Dieu le garde du malheur en tout état.

Je ne dirai la parole de l'ami qu'en présence de l'ami,
car l'ami garde la parole de l'ami.

Ô cœur, vis de telle sorte que si ton pied glisse,
l'ange te garde des deux mains de la prière.

Si tu désires que l'aimée ne rompe pas le pacte,
garde ton bout du fil pour qu'elle garde le sien.

Brise, si tu vois mon cœur à la pointe de cette boucle,
dis-lui, par bonté, de garder sa place.

Quand je lui dis : garde mon cœur, que dit-elle ?
Que peut la main d'un serviteur ? C'est Dieu qui garde.

Ma tête, mon or, mon cœur et mon âme soient la rançon de l'ami
qui garde le droit de la compagnie, de l'amour et de la fidélité.

Où est la poussière de ton passage, que Hafez
la garde en souvenir de la brise du matin ?