Ghasel 125: Eine Schöne ist nicht, wer Haar und schmale Taille hat

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
بندهٔ طلعت آن باش که آنی دارد

شیوهٔ حور و پری گرچه لطیف است ولی
خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد

چشمهٔ چشم مرا ای گل خندان دریاب
که به امید تو خوش آب روانی دارد

گوی خوبی که برد از تو؟ که خورشید آن جا
نه سواریست که در دست عنانی دارد

دل نشان شد سخنم تا تو قبولش کردی
آری آری سخن عشق نشانی دارد

خم ابروی تو در صنعت تیراندازی
برده از دست هر آن کس که کمانی دارد

در ره عشق نشد کس به یقین محرم راز
هر کسی بر حسب فکر، گمانی دارد

با خرابات نشینان ز کرامات ملاف
هر سخن وقتی و هر نکته مکانی دارد

مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای
هر بهاری که به دنباله، خزانی دارد

مدعی گو لغز و نکته به حافظ مفروش
کلک ما نیز زبانی و بیانی دارد

Eine Schöne ist nicht, wer Haar und schmale Taille hat;
sei der Knecht des Antlitzes dessen, der jenes gewisse Etwas hat.

Die Art von Huri und Fee ist zwar anmutig, doch
Schönheit und Anmut ist das, was ein Gewisser hat.

O lachende Rose, komm der Quelle meines Auges zu Hilfe,
die in der Hoffnung auf dich schön fließendes Wasser hat.

Wer trägt den Ball der Schönheit vor dir davon, da die Sonne dort
kein Reiter ist, der die Zügel in der Hand hat?

Mein Wort traf ins Herz, seit du es angenommen hast;
ja, ja, die Rede der Liebe hat ein Zeichen.

Die Krümmung deiner Braue hat in der Kunst des Bogenschießens
jeden besiegt, der einen Bogen hat.

Auf dem Weg der Liebe wurde niemand mit Gewissheit Vertrauter des Geheimnisses;
jeder hat nach seinem Denken eine Vermutung.

Prahle vor den Schenkensitzern nicht mit Wundern;
jedes Wort hat seine Zeit und jede Feinheit ihren Ort.

Der kluge Vogel schlägt sein Gesangszelt nicht auf einer Wiese auf,
wo jeder Frühling einen Herbst im Gefolge hat.

Sag dem Anmaßenden, er solle Hafis keine Rätsel und Feinheiten verkaufen;
auch unsere Feder hat eine Zunge und eine Sprache.