Gazal 127: La luna no tiene el resplandor de tu rostro

روشنی طلعت تو ماه ندارد
پیش تو گل، رونق گیاه ندارد

گوشهٔ ابروی توست منزل جانم
خوشتر از این گوشه، پادشاه ندارد

تا چه کند با رخ تو دود دل من
آینه دانی که تاب آه ندارد

شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت
چشم دریده، ادب نگاه ندارد

دیدم و آن چشم دل‌سیه که تو داری
جانب هیچ آشنا نگاه ندارد

رطل گرانم ده ای مرید خرابات
شادی شیخی که خانقاه ندارد

خون خور و خامش نشین که آن دل نازک
طاقت فریاد دادخواه ندارد

گو برو و آستین به خون جگر شوی
هر که در این آستانه راه ندارد

نی من تنها کشم تطاول زلفت
کیست که او داغ آن سیاه ندارد؟

حافظ اگر سجدهٔ تو کرد مکن عیب
کافر عشق ای صنم گناه ندارد

La luna no tiene el resplandor de tu rostro;
ante ti la rosa no tiene la lozanía de la hierba.

El rincón de tu ceja es la morada de mi alma;
rincón más grato que este no lo tiene un rey.

¿Qué hará con tu rostro el humo de mi corazón?
Sabes que el espejo no soporta el suspiro.

Mira el descaro del narciso, que floreció ante ti;
el de ojo desvergonzado no tiene recato en la mirada.

Lo he visto: ese ojo de corazón negro que tienes
no tiene miramiento con ningún amigo.

Dame una copa pesada, discípulo de la taberna,
a la salud de un jeque que no tiene convento.

Bebe tu sangre y siéntate callado, que ese corazón delicado
no soporta el grito de quien pide justicia.

Dile que vaya a lavarse la manga en sangre de las entrañas
a todo el que no tiene paso a este umbral.

No soy yo solo quien sufre la tiranía de tu rizo;
¿quién hay que no lleve la marca de ese moreno?

Si Hafez se postró ante ti, no lo censures;
oh ídolo, el infiel de amor no tiene pecado.

Interpretación del fal

La persona a quien has dado el corazón no tiene igual a tus ojos, pero no hace caso de nadie y no soporta las quejas. Guarda tu pena para ti y calla: protestar solo pondrá las cosas más difíciles. No estás solo en este apego. No seas duro contigo; en el amor no hay culpa sobre ti.