Ghasel 133: Der Sufi legte seine Schlinge und öffnete den Deckel seiner Trickkiste

صوفی نهاد دام و سر حقه، باز کرد
بنیاد مکر با فلک حقه‌باز کرد

بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه
زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد

ساقی! بیا! که شاهد رعنای صوفیان
دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد

این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت؟
وآهنگ بازگشت به راه حجاز کرد؟

ای دل! بیا! که ما به پناه خدا رویم
زآنچ آستین کوته و دست دراز کرد

صنعت مکن که هرکه محبت، نه راست باخت
عشقش به روی دل، در معنی، فراز کرد

فردا که پیشگاه حقیقت شود پدید
شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کرد

ای کبک خوش‌خرام! کجا می‌روی؟ بایست!
غره مشو! که گربهٔ زاهد، نماز کرد

«حافظ»! مکن ملامت رندان! که در ازل
ما را خدا ز زهد ریا، بی‌نیاز کرد

Der Sufi legte seine Schlinge und öffnete den Deckel seiner Trickkiste;
er begann ein Spiel der List mit dem gaukelnden Himmel.

Das Spiel des Rades wird ihm das Ei in der Mütze zerbrechen,
weil er seine Taschenspielerei vor den Eingeweihten zeigte.

Schenke, komm, denn die anmutige Schöne der Sufis
ist wieder erschienen und hat begonnen, sich zu zieren.

Woher ist dieser Spielmann, der die Weise von Irak anstimmte
und dann über den Weg von Hidschas zurückkehrte?

O Herz, komm, lass uns bei Gott Zuflucht suchen
vor dem, was der kurze Ärmel und die lange Hand taten.

Treib kein falsches Spiel, denn wer die Liebe nicht ehrlich spielte,
dem schloss die Liebe die Tür des Sinns vor dem Herzen zu.

Morgen, wenn der Hof der Wahrheit sichtbar wird,
schämt sich der Wanderer, der nach dem Schein handelte.

O schön schreitendes Rebhuhn, wohin gehst du? Bleib stehen!
Lass dich nicht täuschen, weil die Katze des Asketen gebetet hat.

Hafis, tadle die Rends nicht, denn von Urzeit an
hat Gott uns von der heuchlerischen Askese befreit.