Ghazal 140: La ravisseuse de cœurs est partie sans prévenir ceux qui ont perdu le leur

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

یا بخت من طریق مروت فروگذاشت
یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من
سودای دام عاشقی از سر به درنکرد

هر کس که دید روی تو بوسید چشم من
کاری که کرد دیدهٔ من، بی‌نظر نکرد

من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

La ravisseuse de cœurs est partie sans prévenir ceux qui ont perdu le leur ;
elle n'a pensé ni au compagnon de la ville ni à l'ami du voyage.

Ou bien ma fortune a délaissé la voie de la générosité,
ou bien elle n'est pas passée par la grand-route de la voie.

Je dis : peut-être par les pleurs rendrai-je son cœur tendre.
Comme il était dur, cela n'a pas marqué son cœur de pierre.

Ne plaisante pas, car l'oiseau inquiet de mon cœur
n'a pas chassé de sa tête la passion du piège d'amour.

Quiconque a vu ton visage a baisé mes yeux ;
ce que mon œil a fait, il ne l'a pas fait sans discernement.

Moi debout, pour lui sacrifier ma vie comme une bougie ;
elle n'est pas même passée vers nous comme la brise de l'aube.