Ghazal 152: Nell'eternità il raggio della tua bellezza parlò di manifestarsi

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت
عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد
برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز
دست غیب آمد و بر سینهٔ نامحرم زد

دیگران قرعهٔ قسمت همه بر عیش زدند
دل غمدیدهٔ ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت
دست در حلقهٔ آن زلف خم اندر خم زد

حافظ آن روز طربنامهٔ عشق تو نوشت
که قلم بر سر اسباب دل خرم زد

Nell'eternità il raggio della tua bellezza parlò di manifestarsi;
apparve l'amore e diede fuoco al mondo intero.

Il tuo volto si mostrò; vide che l'angelo non aveva amore.
Per gelosia di questo divenne puro fuoco e si avventò su Adamo.

La ragione voleva accendere la sua lampada a quella fiamma;
il lampo della gelosia balenò e sconvolse il mondo.

Il pretenzioso voleva venire al luogo dove si contempla il segreto;
venne la mano dell'invisibile e colpì il petto dell'estraneo.

Gli altri gettarono tutti la sorte della loro parte sul piacere;
fu il nostro cuore provato dal dolore a gettarla sul dolore.

L'anima celeste desiderò il pozzo del tuo mento;
mise la mano nell'anello di quella chioma, ricciolo dentro ricciolo.

Hafez scrisse il libro di gioia del tuo amore il giorno
in cui tirò un tratto di penna sui beni di un cuore contento.