Ghasel 164: Der Atem des Morgenwinds wird Moschus streuen

نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد
عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

این تطاول که کشید از غم هجران بلبل
تا سراپردهٔ گل نعره‌زنان خواهد شد

گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر
مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی
مایهٔ نقد بقا را که ضمان خواهد شد؟

ماه شعبان منه از دست قدح، کاین خورشید
از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت
که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود
چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد؟

حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود
قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد

Der Atem des Morgenwinds wird Moschus streuen;
die alte Welt wird wieder jung werden.

Der Judasbaum wird dem Jasmin einen Karneolbecher reichen;
das Auge der Narzisse wird auf die Anemone schauen.

Nach der Gewalt, die sie vom Kummer der Trennung erlitt, wird die Nachtigall
schreiend bis zum Zelt der Rose ziehen.

Wenn ich von der Moschee zur Schenke ging, tadle es nicht;
die Predigt ist lang, und die Zeit wird vergehen.

O Herz, wenn du den Genuss von heute auf morgen verschiebst,
wer bürgt für das Kapital deines Fortlebens?

Im Monat Schaban leg den Becher nicht aus der Hand, denn diese Sonne
wird bis zur Nacht des Festes nach dem Ramadan aus dem Blick sein.

Die Rose ist kostbar; nehmt ihre Gesellschaft als Gewinn,
denn sie kam auf diesem Weg in den Garten und geht auf jenem.

Spielmann, es ist eine Runde der Vertrauten; sing ein Ghasel und ein Lied.
Wie lange sagst du noch: So ging es, und so wird es sein?

Hafis kam um deinetwillen ins Reich des Daseins;
tu einen Schritt zu seinem Abschied, denn er wird fortgehen.