Ghazal 165: L'amore per gli occhi neri non mi uscirà dalla testa

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت
مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد؟

مرا روز ازل کاری به جز رندی نفرمودند
هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش
که ساز شرع از این افسانه بی‌قانون نخواهد شد

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم
کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی
دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

مشوی ای دیده نقش غم ز لوح سینهٔ حافظ
که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد

L'amore per gli occhi neri non mi uscirà dalla testa;
questo è il decreto del cielo e non sarà altrimenti.

Il sorvegliante ha inflitto tormenti e non ha lasciato spazio alla pace;
i sospiri di chi si alza all'alba non saliranno forse al cielo?

Nel giorno prima del tempo non mi assegnarono altro compito che essere un rend;
la parte che là fu data non sarà accresciuta.

Per amor di Dio, censore, condonaci il grido del tamburello e del flauto,
ché lo strumento della Legge non si scorderà per questa storia.

Tutto il mio margine è questo, amarla in segreto;
che dirò del suo abbraccio e del suo bacio, se non saranno?

Vino rubino, luogo sicuro e un amico gentile per coppiere:
o cuore, quando andrà bene la tua faccenda, se non ora?

O occhio, non lavare il segno del dolore dalla tavola del petto di Hafez,
ché è la ferita della spada dell'amata e il colore del sangue non se ne andrà.