Ghazal 166: Le jour de la séparation et la nuit de l'éloignement de l'ami ont pris fin

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود
عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

شکر ایزد که به اقبال کله گوشهٔ گل
نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

صبح امید که بد معتکف پردهٔ غیب
گو برون آی که کار شب تار آخر شد

آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل
همه در سایهٔ گیسوی نگار آخر شد

باورم نیست ز بدعهدی ایام هنوز
قصهٔ غصه که در دولت یار آخر شد

ساقیا لطف نمودی قدحت پر می باد
که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ را
شکر کان محنت بی‌حد و شمار آخر شد

Le jour de la séparation et la nuit de l'éloignement de l'ami ont pris fin ;
j'ai tiré ce présage, l'astre a passé et l'affaire a pris fin.

Toute cette coquetterie et ce faste que l'automne commandait
ont enfin, aux pas du vent du printemps, pris fin.

Grâce à Dieu, par la fortune du bonnet incliné de la rose,
l'orgueil du vent d'hiver et la pompe de l'épine ont pris fin.

Dis au matin de l'espoir, qui se tenait reclus derrière le voile de l'invisible,
de sortir, car l'affaire de la nuit obscure a pris fin.

Ce désarroi des longues nuits et le chagrin du cœur,
tout cela, à l'ombre de la chevelure de l'aimée, a pris fin.

Je ne puis encore y croire, tant le temps tient mal parole :
le récit du chagrin, sous la fortune de l'ami, a pris fin.

Échanson, tu as été bon ; que ta coupe soit pleine de vin,
car par tes soins le tourment de la gueule de bois a pris fin.

Bien que personne n'ait compté Hafez pour quelque chose,
grâce à Dieu, cette épreuve sans borne ni compte a pris fin.