Ghazal 176: À l'aube, la fortune éveillée est venue à mon chevet

سحرم دولت بیدار به بالین آمد
گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه‌گشای
که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

گریه آبی به رخ سوختگان بازآورد
ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان‌ابروییست
ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست
که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار
گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

چون صبا گفتهٔ حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد

À l'aube, la fortune éveillée est venue à mon chevet
et a dit : lève-toi, car ce doux Khosrow est venu.

Vide une coupe et va gaiement regarder,
pour voir en quel apparat ta belle est venue.

Donne la récompense de la bonne nouvelle, ô reclus qui ouvres la poche de musc,
car de la plaine de Khotan un daim musqué est venu.

Les pleurs ont rendu de l'eau au visage des brûlés ;
la plainte est venue au secours du pauvre amant.

L'oiseau du cœur est de nouveau épris de sourcils en arc ;
ô colombe, prends garde, car le faucon est venu.

Échanson, donne du vin et ne t'afflige ni de l'ennemi ni de l'ami,
car selon le vœu de notre cœur l'un est parti et l'autre est venu.

Quand le nuage de printemps a vu l'infidélité des jours,
ses pleurs sont tombés sur le jasmin, la jacinthe et l'églantine.

Quand la brise a entendu du rossignol les paroles de Hafez,
elle est venue, répandant l'ambre, contempler les herbes odorantes.