Ghazal 179: È giunta la buona notizia che i giorni del dolore non resteranno

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر یار خاک‌سار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است؟
چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند

سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که «جام باده بیاور که جم نخواهد ماند»

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه!
که این معامله تا صبح‌دم نخواهد ماند

توانگرا! دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که «جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند»

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

È giunta la buona notizia che i giorni del dolore non resteranno;
quello non è rimasto, e nemmeno questo resterà.

Benché agli occhi dell'amico io sia diventato polvere,
neppure il rivale resterà così onorato.

Poiché il custode della cortina colpisce tutti con la spada,
nessuno resterà ad abitare nel santuario.

Che senso hanno gratitudine o lamento per il disegno buono e cattivo,
se sul foglio dell'esistenza non resterà alcun segno?

Dicono che il canto del banchetto di Jamshid fosse questo:
porta la coppa di vino, ché Jamshid non resterà.

Considera un guadagno, o candela, l'unione con la falena,
ché questo affare non durerà fino all'alba.

O ricco, conquista il cuore del tuo derviscio,
ché il deposito d'oro e il tesoro d'argento non resteranno.

Su questa volta di smeraldo hanno scritto in oro:
nulla resterà se non la bontà dei generosi.

Non perdere la speranza nella tenerezza dell'amata, Hafez,
ché la traccia della durezza e il segno della tirannia non resteranno.