Ghazal 180: O tu il cui pistacchio ha riso del racconto dello zucchero

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیث قند
مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند
زین قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند

خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون
دل در وفای صحبت رود کسان مبند

گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی
ما نیستیم معتقد شیخ خودپسند

ز آشفتگی حال من آگاه کی شود؟
آن را که دل نگشت گرفتار این کمند

بازار شوق گرم شد آن سروقد کجاست؟
تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند

جایی که یار ما به شکرخنده دم زند
ای پسته کیستی تو، خدا را به خود مخند

حافظ چو ترک غمزهٔ ترکان نمی‌کنی
دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خجند

O tu il cui pistacchio ha riso del racconto dello zucchero,
sono pieno di desiderio; per amor di Dio, fa' una risata di zucchero.

Il Tuba non osa parlare davanti alla tua statura;
lascio questa storia, ché il discorso si farebbe alto.

Se non vuoi che dagli occhi ti salga un fiume di sangue,
non legare il cuore alla fedeltà dei figli altrui.

Che tu ti metta in mostra o lanci frecciate,
noi non crediamo nello sceicco compiaciuto di sé.

Come saprà dello scompiglio del mio stato
colui il cui cuore non è stato preso in questo laccio?

Il mercato del desiderio è caldo; dov'è quella dalla statura di cipresso,
perché io faccia della mia anima la ruta sul fuoco del suo volto?

Dove la nostra amica parla con il suo riso di zucchero,
chi sei tu, pistacchio? Per amor di Dio, non ridere di te stesso.

Hafez, poiché non rinunci agli sguardi dei turchi,
sai dov'è il tuo posto? Corasmia o Khojand.