Ghasel 17: Meine Brust verbrannte am Feuer des Herzens im Kummer um die Geliebte

سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطهٔ دوری دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم، دل شمع
دوش بر من ز سر مهر، چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
چون من از خویش برفتم، دل بیگانه بسوخت

خرقهٔ زهد مرا، آب خرابات ببرد
خانهٔ عقل مرا، آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله، جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

Meine Brust verbrannte am Feuer des Herzens im Kummer um die Geliebte;
ein Feuer war in diesem Haus, das die Wohnung niederbrannte.

Mein Leib schmolz wegen der Ferne der Herzensdiebin;
meine Seele verbrannte im Feuer der Liebe zu ihrem Gesicht.

Sieh den Brand meines Herzens: Am Feuer meiner vielen Tränen
verbrannte gestern Nacht das Herz der Kerze für mich, aus Zuneigung, wie ein Falter.

Es ist nicht seltsam, wenn ein Vertrauter Mitleid mit mir hat;
als ich außer mir geriet, brannte selbst das Herz des Fremden.

Das Wasser der Schenke trug meine Kutte der Askese fort;
das Feuer des Weinhauses verbrannte das Haus meines Verstandes.

Wie ein Becher zerbrach mein Herz an der Reue, die ich gelobte;
wie eine Tulpe verbrannte meine Leber ohne Wein und Weinkeller.

Mach weniger Aufhebens und komm zurück, denn die Pupille meines Auges
zog die Kutte vom Kopf und verbrannte sie zum Dank.

Lass das Märchen, Hafis, und trink einen Augenblick Wein,
denn wir schliefen die Nacht nicht, und die Kerze verbrannte über Märchen.