Ghazal 187: Ô cœur, brûle, car ta brûlure accomplira des choses

دلا! بسوز! که سوز تو، کارها بکند
نیاز نیم‌شبی، دفع صد بلا بکند

عتاب یار پری‌چهره، عاشقانه بکش!
که یک کرشمه، تلافی صد جفا بکند

ز ملک تا ملکوتش، حجاب بردارند
هر آن‌که خدمت جام جهان‌نما بکند

طبیب عشق، مسیحا‌دم است و مشفق، لیک
چو درد، در تو نبیند؛ که را دوا بکند؟

تو با خدای خود انداز کار! و دل، خوش دار!
که رحم اگر نکند مدعی‌، خدا بکند

ز بخت خفته ملولم، بود که بیداری
به وقت فاتحهٔ صبح، یک دعا بکند؟

بسوخت «حافظ» و بویی به زلف یار نبرد
مگر دلالت این دولتش، صبا بکند

Ô cœur, brûle, car ta brûlure accomplira des choses ;
une supplication de minuit écartera cent malheurs.

Supporte en amant le reproche de l'ami au visage de fée,
car une seule œillade réparera cent cruautés.

Du royaume terrestre au royaume des anges on lève le voile
pour quiconque sert la coupe qui montre le monde.

Le médecin de l'amour a le souffle du Messie et il est bon,
mais s'il ne voit pas de douleur en toi, qui soignera-t-il ?

Remets ton affaire à ton Dieu et garde le cœur content,
car si le prétendant n'a pas pitié, Dieu aura pitié.

Je suis las de ma fortune endormie ; se peut-il qu'un homme éveillé
dise une prière à l'heure de l'ouverture de l'aube ?

Hafez a brûlé sans atteindre le parfum de la chevelure de l'ami ;
peut-être le vent d'est le guidera-t-il vers cette fortune.