Ghazal 188: Cet indiscret me reproche d'être libertin et amoureux

مرا به رندی و عشق، آن فضول، عیب کند
که اعتراض بر اسرار علم غیب کند

کمال سر محبت ببین، نه نقص گناه
که هرکه بی‌هنر افتد، نظر به عیب کند

ز عطر حور بهشت، آن نفس برآید بوی
که خاک میکدهٔ ما، عبیر جیب کند

چنان زند ره اسلام، غمزهٔ ساقی
که اجتناب ز صهبا، مگر صهیب کند

کلید گنج سعادت، قبول اهل دل است
مباد آن‌که در این نکته، شک و ریب کند!

شبان وادی ایمن، گهی رسد به مراد
که چند سال، به جان، خدمت شعیب کند

ز دیده، خون بچکاند فسانهٔ «حافظ»
چو یاد وقت زمان شباب و شیب کند

Cet indiscret me reproche d'être libertin et amoureux,
lui qui objecte aux secrets de la science de l'invisible.

Regarde la perfection du secret de l'amour, non le défaut du péché,
car quiconque est sans mérite fixe son regard sur la faute.

Du parfum des houris du paradis une senteur s'élève à l'instant
où l'on fait de la poussière de notre taverne l'ambre de son col.

L'œillade de l'échanson coupe si bien la route à l'islam
que seul Suhayb peut-être s'abstiendrait du vin vermeil.

La clef du trésor du bonheur est d'être agréé par les gens de cœur ;
que nul n'ait doute ni soupçon sur ce point !

Le berger de la Vallée de la Sûreté n'atteint son désir que lorsque,
quelques années, il sert Chouayb de toute son âme.

Le récit de Hafez fait couler le sang des yeux
quand il se rappelle le temps de la jeunesse et de la vieillesse.