Ghasel 196: Jene, die mit einem Blick Staub in Gold verwandeln

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند
آیا بود که گوشهٔ چشمی به ما کنند

دردم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانهٔ غیبم دوا کنند

معشوق چون نقاب ز رخ درنمی‌کشد
هر کس حکایتی به تصور چرا کنند؟

چون حسن عاقبت نه به رندی و زاهدی‌ست
آن به که کار خود به عنایت رها کنند

بی معرفت مباش که در من‌یزید عشق
اهل نظر معامله با آشنا کنند

حالی درون پرده بسی فتنه می‌رود
تا آن زمان که پرده برافتد چه‌ها کنند

گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار
صاحبدلان حکایت دل خوش ادا کنند

می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب
بهتر ز طاعتی که به روی و ریا کنند

پیراهنی که آید از او بوی یوسفم
ترسم برادران غیورش قبا کنند

بگذر به کوی میکده تا زمرهٔ حضور
اوقات خود ز بهر تو صرف دعا کنند

پنهان ز حاسدان به خودم خوان که منعمان
خیر نهان برای رضای خدا کنند

حافظ دوام وصل میسر نمی‌شود
شاهان کم التفات به حال گدا کنند

Jene, die mit einem Blick Staub in Gold verwandeln,
ob sie wohl einen Augenwinkel auf uns richten?

Mein Schmerz bleibt besser verborgen vor den Ärzten, die sich nur so nennen;
vielleicht heilt man mich aus der Schatzkammer des Verborgenen.

Da der Geliebte den Schleier nicht vom Gesicht zieht,
warum erzählt jeder eine Geschichte aus der Einbildung?

Da ein gutes Ende weder am Rendtum noch am Asketentum liegt,
ist es besser, sie überlassen ihre Sache der Gnade.

Sei nicht ohne Erkenntnis, denn auf der Versteigerung der Liebe
handeln die Schauenden mit den Vertrauten.

Vorerst geht hinter dem Vorhang viel Unruhe vor sich;
wenn der Vorhang fällt, was werden sie dann tun!

Wenn der Stein über diese Geschichte klagt, wundere dich nicht;
Menschen mit Herz erzählen die Geschichte des Herzens schön.

Trink Wein, denn hundert Sünden, vor Fremden verborgen,
sind besser als ein Gehorsam, der aus Schein und Heuchelei geübt wird.

Das Hemd, von dem mir Josefs Duft entgegenweht,
ich fürchte, seine eifersüchtigen Brüder zerreißen es.

Geh an der Gasse der Schenke vorbei, damit die Schar der Anwesenden
ihre Stunden mit dem Gebet für dich verbringt.

Ruf mich heimlich vor den Neidern zu dir, denn die Wohltäter
tun verborgen Gutes um Gottes Wohlgefallen willen.

Hafis, dauernde Vereinigung ist nicht zu haben;
Könige achten wenig auf die Lage des Bettlers.