Ghazal 199: I predicatori che fanno tanto sfoggio nel mihrab e sul pulpito

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند
چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند!

مشکلی دارم، ز دانشمند مجلس بازپرس
توبه‌فرمایان، چرا خود توبه کم‌تر می‌کنند؟

گوییا باور نمی‌دارند روز داوری
کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند

یا رب این نودولتان را با خر خودشان نشان
کاین همه ناز از غلام ترک و استر می‌کنند

ای گدای خانقه، برجه که در دیر مغان
می‌دهند آبی و دل‌ها را توانگر می‌کنند

حسن بی‌پایان او، چندان که عاشق می‌کشد
زمرهٔ دیگر به عشق از غیب سر بر می‌کنند

بر در می‌خانهٔ عشق ای ملک، تسبیح گوی
کاندر آنجا، طینت آدم مخمر می‌کنند

صبح‌دم از عرش می‌آمد خروشی، عقل گفت
«قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند»

I predicatori che fanno tanto sfoggio nel mihrab e sul pulpito,
quando si ritirano in privato fanno quell'altra cosa.

Ho una difficoltà; chiedilo al dotto dell'assemblea:
perché quelli che comandano il pentimento si pentono così poco?

Si direbbe che non credano nel Giorno del Giudizio,
tanto inganno e frode mettono nell'opera del Giudice.

Signore, rimetti questi arricchiti sul loro asino,
loro che si danno tante arie per uno schiavo turco e un mulo.

O mendicante del convento, balza su, ché nel tempio dei magi
danno un'acqua e rendono ricchi i cuori.

La sua bellezza senza fine, per quanti amanti uccida,
un'altra schiera sorge dall'invisibile, innamorata.

Alla porta della taverna dell'amore, o angelo, canta la lode,
ché è là che fanno fermentare l'argilla di Adamo.

All'alba un clamore veniva dal Trono; la ragione disse:
«Si direbbe che i santi imparino a memoria i versi di Hafez.»