Ghasel 203: Jahrelang lag unser Heft als Pfand für den roten Wein

سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود
رونق می‌کده از درس و دعای ما بود

نیکی پیر مغان بین که چو ما بدمستان
هر چه کردیم به چشم کرمش زیبا بود

دفتر دانش ما جمله بشویید به می
که فلک دیدم و در قصد دل دانا بود

از بتان آن طلب ار حسن شناسی ای دل
کاین کسی گفت که در علم نظر بینا بود

دل چو پرگار به هر سو دورانی می‌کرد
و اندر آن دایره سرگشتهٔ پابرجا بود

مطرب از درد محبت عملی می‌پرداخت
که حکیمان جهان را مژه خون پالا بود

می‌شکفتم ز طرب زان که چو گل بر لب جوی
بر سرم سایهٔ آن سرو سهی بالا بود

پیر گلرنگ من اندر حق ازرق‌پوشان
رخصت خبث نداد ار نه حکایت‌ها بود

قلب اندودهٔ حافظ بر او خرج نشد
کاین معامل به همه عیب نهان بینا بود

Jahrelang lag unser Heft als Pfand für den roten Wein;
der Glanz der Schenke kam von unserem Lernen und Beten.

Sieh die Güte des Meisters der Magier: Was immer wir üblen Zecher taten,
war schön im Auge seiner Großmut.

Wascht unser ganzes Heft des Wissens mit Wein ab,
denn ich sah den Himmel, und er hatte es auf das Herz des Weisen abgesehen.

Verlange das von den Götzenbildern, o Herz, wenn du Schönheit erkennst,
denn der dies sagte, war sehend in der Wissenschaft des Schauens.

Das Herz drehte sich wie ein Zirkel nach allen Seiten,
und in jenem Kreis war es verwirrt und stand doch fest.

Der Spielmann spielte aus dem Schmerz der Liebe eine Weise,
dass den Weisen der Welt die Wimpern Blut seihten.

Ich blühte vor Freude auf, denn wie die Rose am Bachrand
hatte ich den Schatten jener schlanken, hohen Zypresse über mir.

Mein rosenfarbener Meister gab im Hinblick auf die Blaugekleideten
keine Erlaubnis zur Bosheit; sonst gäbe es Geschichten zu erzählen.

Die vergoldete falsche Münze des Hafis ließ sich bei ihm nicht ausgeben,
denn dieser Händler sah jeden verborgenen Fehler.