Ghasel 20: Das Fasten ist vorbei, das Fest ist gekommen, und die Herzen erhoben sich

روزه یک‌سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست
می ز خم‌خانه به‌جوش آمد و می‌ باید خواست

نوبهٔ زهدفروشان گران‌جان بگذشت
وقت رندی و طرب کردن رندان پیداست

چه ملامت بود آن را که چنین باده خورد؟
این چه عیب است بدین بی‌خردی؟ وین چه خطاست؟

باده‌نوشی که در او روی و ریایی نبود
بهتر از زهدفروشی که در او روی و ریاست

ما نه رندان ریاییم و حریفان نفاق
آن‌که او عالم سر است، بدین حال گواست

فرض ایزد بگزاریم و به کس بد نکنیم
وان چه گویند روا نیست، نگوییم رواست

چه شود گر من و تو چند قدح باده خوریم؟
باده از خون رزان است، نه از خون شماست

این چه عیب است کز آن عیب، خلل خواهد بود؟
ور بود نیز چه شد؟ مردم بی‌عیب کجاست؟

Das Fasten ist vorbei, das Fest ist gekommen, und die Herzen erhoben sich;
der Wein gärt im Keller, und Wein muss man verlangen.

Die Zeit der schwerfälligen Frömmigkeitskrämer ist vorüber;
nun ist die Zeit, da die Rends fröhlich sind.

Welcher Tadel trifft den, der solchen Wein trinkt?
Was für ein Fehler ist das, welche Torheit, welches Vergehen?

Ein Weintrinker, an dem kein Schein und keine Heuchelei ist,
ist besser als ein Frömmigkeitskrämer, an dem beides ist.

Wir sind keine heuchlerischen Rends und keine Gefährten der Falschheit;
Er, der das Verborgene kennt, ist dessen Zeuge.

Wir erfüllen Gottes Gebot und tun niemandem Böses,
und was man unerlaubt nennt, nennen wir nicht erlaubt.

Was macht es, wenn du und ich ein paar Becher Wein trinken?
Wein ist das Blut der Reben, nicht euer Blut.

Was für ein Fehler ist das, dass Schaden daraus entstünde?
Und wäre es einer, was dann? Wo ist der Mensch ohne Fehler?