Ghazal 219: Maintenant que dans la prairie la rose est venue du néant à l'être

کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود

بنوش جام صبوحی به نالهٔ دف و چنگ
ببوس غبغب ساقی به نغمهٔ نی و عود

به دور گل منشین بی‌شراب و شاهد و چنگ
که همچو روز بقا هفته‌ای بود معدود

شد از خروج ریاحین چو آسمان روشن
زمین، به اختر میمون و طالع مسعود

ز دست شاهد نازک‌عذار عیسی‌دم
شراب نوش و رها کن حدیث عاد و ثمود

جهان چو خلد برین شد به دور سوسن و گل
ولی چه سود که در وی نه ممکن است خلود

چو گل سوار شود بر هوا سلیمان‌وار
سحر که مرغ درآید به نغمهٔ داوود

به باغ، تازه کن آیین دین زردشتی
کنون که لاله برافروخت آتش نمرود

بخواه جام صبوحی به یاد آصف عهد
وزیر ملک سلیمان، عماد دین، محمود

بود که مجلس حافظ به یمن تربیتش
هر آن چه می‌طلبد جمله باشدش موجود

Maintenant que dans la prairie la rose est venue du néant à l'être,
la violette a posé la tête à ses pieds en prosternation.

Bois la coupe du matin à la plainte du tambourin et de la harpe ;
baise le menton de l'échanson à l'air de la flûte et du luth.

À la saison de la rose, ne reste pas sans vin, sans belle ni harpe,
car comme les jours de notre séjour, c'est une semaine comptée.

Par la sortie des herbes odorantes, la terre est devenue claire
comme le ciel, sous une étoile bénie et un ascendant heureux.

De la main d'une belle à la joue délicate et au souffle de Jésus,
bois du vin, et laisse là l'histoire d'Ad et de Thamoud.

Le monde est devenu pareil au paradis suprême à la saison du lis et de la rose,
mais à quoi bon, puisqu'on n'y peut demeurer à jamais ?

Quand la rose chevauche l'air à la manière de Salomon,
à l'aube, quand l'oiseau entre avec le chant de David,

Au jardin, renouvelle le rite de la religion de Zoroastre,
maintenant que la tulipe a allumé le feu de Nemrod.

Demande la coupe du matin en souvenir de l'Asaf de ce temps,
le vizir du royaume de Salomon, Imad al-Din Mahmoud.

Puisse l'assemblée de Hafez, par la bénédiction de sa protection,
trouver présent tout ce qu'elle demande.