Ghazal 21: Cuore e fede se ne sono andati, e la rapitrice di cuori si è alzata a rimproverarmi

دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست
گفت با ما منشین، کز تو سلامت برخاست

که شنیدی که در این بزم، دمی خوش بنشست؟
که نه در آخر صحبت به ندامت برخاست

شمع اگر زان لب خندان به زبان، لافی زد
پیش عشاق تو شب‌ها به غرامت برخاست

در چمن، باد بهاری ز کنار گل و سرو
به هواداری آن عارض و قامت برخاست

مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت
به تماشای تو آشوب قیامت برخاست

پیش رفتار تو پا برنگرفت از خجلت
سرو سرکش که به ناز از قد و قامت برخاست

حافظ این خرقه بینداز مگر جان ببری
کآتش از خرقهٔ سالوس و کرامت برخاست

Cuore e fede se ne sono andati, e la rapitrice di cuori si è alzata a rimproverarmi;
disse: non sedere con noi, ché la salvezza ti ha lasciato.

Di chi hai sentito che sedette un momento felice a questo banchetto
e non si alzò, alla fine della compagnia, nel rimpianto?

Se la candela con la sua lingua si vantò di quel labbro ridente,
rimase in piedi per notti davanti ai tuoi amanti a pagare l'ammenda.

Nel prato il vento di primavera si è levato d'accanto alla rosa e al cipresso
da partigiano di quella guancia e di quella statura.

Sei passata ebbra, e tra i reclusi del regno angelico
si è levato, a guardarti, il tumulto della resurrezione.

Davanti al tuo incedere non alzò il piede, per vergogna,
il cipresso superbo che si levava vantando statura e portamento.

Hafez, getta via questo saio e forse salverai la vita,
ché il fuoco si è levato dal saio dell'ipocrisia e dei prodigi.