Ghazal 223: Mai la tua immagine lascerà la tavola del mio cuore e della mia anima

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود
هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خیال دهنت
به جفای فلک و غصهٔ دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند
تا ابد سر نکشد، وز سر پیمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است
برود از دل من وز دل من آن نرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت
که اگر سر برود، از دل و از جان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذور است
درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان
دل به خوبان ندهد وز پی ایشان نرود

Mai la tua immagine lascerà la tavola del mio cuore e della mia anima;
mai quel cipresso dal passo leggiadro uscirà dalla mia memoria.

Dalla mia mente smarrita il pensiero della tua bocca
non se ne andrà, per quanta crudeltà del cielo e dolore del tempo.

Nella preeternità il mio cuore strinse un legame con la punta della tua ciocca;
fino all'eternità non si sottrarrà né verrà meno al patto.

Tutto ciò che pesa sul mio povero cuore, tranne il fardello del dolore per te,
se ne andrà dal mio cuore; quel fardello non se ne andrà.

Il tuo amore ha preso posto nel mio cuore e nella mia anima in tal modo
che se anche se ne va la testa, non se ne andrà dal cuore né dall'anima.

Se il mio cuore va dietro alle belle, è scusato;
ha dolore: che può fare se non andare in cerca di una cura?

Chi vuole non vagare smarrito come Hafez
non dia il cuore alle belle e non vada dietro a loro.