Ghazal 224: Felice il cuore che non va sempre dietro allo sguardo

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
به هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود

طمع در آن لب شیرین نکردنم اولی
ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

سواد دیدهٔ غمدیده‌ام به اشک مشوی
که نقش خال توام هرگز از نظر نرود

ز من چو باد صبا بوی خود دریغ مدار
چرا که بی سر زلف توام به سر نرود

دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایی
که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که آبروی شریعت بدین قدر نرود

من گدا هوس سروقامتی دارم
که دست در کمرش جز به سیم و زر نرود

تو کز مکارم اخلاق عالمی دگری
وفای عهد من از خاطرت به در نرود

سیاه نامه‌تر از خود کسی نمی‌بینم
چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفید
چو باشه در پی هر صید مختصر نرود

بیار باده و اول به دست حافظ ده
به شرط آن که ز مجلس سخن به در نرود

Felice il cuore che non va sempre dietro allo sguardo,
che non va ignaro a ogni porta a cui lo chiamano.

Meglio sarebbe per me non bramare quel dolce labbro,
ma come potrebbe la mosca non andare dietro allo zucchero?

Non lavare con le lacrime il nero del mio occhio provato dal dolore,
ché l'immagine del tuo neo non lascia mai la mia vista.

Come il vento dell'est, non negarmi il tuo profumo,
ché senza la punta della tua ciocca non vado avanti.

O cuore, non essere così vagabondo e di ogni luogo,
ché con questa abilità nessuna tua faccenda andrà avanti.

Non guardarmi con occhio di disprezzo nella mia ebbrezza,
ché l'onore della Legge non si perde per così poco.

Io, mendicante, desidero una dalla statura di cipresso
alla cui vita la mano non arriva se non con argento e oro.

Tu che per nobiltà di carattere sei un altro mondo,
la fedeltà al mio patto non esca dalla tua mente.

Non vedo nessuno dal registro più nero del mio;
come potrebbe il fumo del cuore non salirmi alla testa, come al calamo?

Non sviarmi con la corona dell'upupa, ché il falco bianco
non va come lo sparviero dietro a ogni piccola preda.

Porta il vino e dallo per primo in mano a Hafez,
a patto che i discorsi non escano dal convegno.