Ghasel 235: O glückliche Zeit, in der der Freund zurückkehrt

زهی خجسته زمانی که یار بازآید
به کام غمزدگان غمگسار بازآید

به پیش خیل خیالش کشیدم ابلق چشم
بدان امید که آن شهسوار بازآید

اگر نه در خم چوگان او رود سر من
ز سر نگویم و سر خود چه کار بازآید

مقیم بر سر راهش نشسته‌ام چون گرد
بدان هوس که بدین رهگذار بازآید

دلی که با سر زلفین او قراری داد
گمان مبر که بدان دل قرار بازآید

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی
به بوی آن که دگر نوبهار بازآید

ز نقش بند قضا هست امید آن حافظ
که همچو سرو به دستم نگار بازآید

O glückliche Zeit, in der der Freund zurückkehrt,
in der der Kummervertreiber nach dem Wunsch der Bekümmerten zurückkehrt!

Vor die Schar seines Bildes führte ich den Schecken meines Auges,
in der Hoffnung, dass jener königliche Reiter zurückkehrt.

Wenn mein Kopf nicht in die Krümmung seines Poloschlägers gerät,
was soll ich von meinem Kopf sagen, und wozu taugte mir mein Kopf?

Ich sitze beständig wie Staub an seinem Weg,
in dem Verlangen, dass er auf diesem Weg zurückkehrt.

Das Herz, das mit seinen beiden Locken einen Pakt schloss,
glaub nicht, dass zu diesem Herzen die Ruhe zurückkehrt.

Welche Gewalt haben die Nachtigallen vom Winter erduldet
in der Hoffnung, dass der neue Frühling zurückkehrt!

Vom Bildner des Schicksals, Hafis, ist zu hoffen,
dass eine Schöne wie die Zypresse in meine Hand zurückkehrt.