Ghazal 236: Si cet oiseau de sainteté revient par ma porte

اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید
عمر بگذشته به پیرانه سرم بازآید

دارم امید بر این اشک چو باران که دگر
برق دولت که برفت از نظرم بازآید

آن که تاج سر من خاک کف پایش بود
از خدا می‌طلبم تا به سرم بازآید

خواهم اندر عقبش رفت به یاران عزیز
شخصم ار بازنیاید خبرم بازآید

گر نثار قدم یار گرامی نکنم
گوهر جان به چه کار دگرم بازآید؟

کوس نو دولتی از بام سعادت بزنم
گر ببینم که مه نوسفرم بازآید

مانعش غلغل چنگ است و شکرخواب صبوح
ور نه گر بشنود آه سحرم بازآید

آرزومند رخ شاه چو ماهم حافظ
همتی تا به سلامت ز درم بازآید

Si cet oiseau de sainteté revient par ma porte,
la vie passée me reviendra dans ma vieillesse.

J'ai espoir, avec ces larmes pareilles à la pluie, que de nouveau
l'éclair de la fortune qui a quitté ma vue reviendra.

Celui dont la poussière des pieds était la couronne de ma tête,
je demande à Dieu qu'il me revienne.

J'irai à sa suite ; et à mes chers amis,
si ma personne ne revient pas, de mes nouvelles reviendront.

Si je ne la répands pas aux pieds de l'ami chéri,
à quoi d'autre me servira le joyau de mon âme ?

Je battrai le tambour de la fortune nouvelle du toit du bonheur
si je vois revenir ma lune partie depuis peu en voyage.

Ce qui le retient, c'est le tumulte de la harpe et le doux sommeil du matin ;
sinon, s'il entendait mon soupir de l'aube, il reviendrait.

Je désire le visage du roi pareil à la lune, Hafez ;
une bénédiction, afin qu'il revienne sain et sauf par ma porte.