Ghazal 238: Avec le croissant, le monde a passé le fard sur le sourcil de la fête

جهان بر ابروی عید از هلال وسمه کشید
هلال عید در ابروی یار باید دید

شکسته گشت چو پشت هلال قامت من
کمان ابروی یارم چو وسمه بازکشید

مگر نسیم خطت صبح در چمن بگذشت
که گل به بوی تو بر تن چو صبح جامه درید

نبود چنگ و رباب و نبید و عود، که بود
گل وجود من آغشتهٔ گلاب و نبید

بیا که با تو بگویم غم ملالت دل
چرا که بی تو ندارم مجال گفت و شنید

بهای وصل تو گر جان بود خریدارم
که جنس خوب مبصر به هر چه دید خرید

چو ماه روی تو در شام زلف می‌دیدم
شبم به روی تو روشن چو روز می‌گردید

به لب رسید مرا جان و برنیامد کام
به سر رسید امید و طلب به سر نرسید

ز شوق روی تو حافظ نوشت حرفی چند
بخوان ز نظمش و در گوش کن چو مروارید

Avec le croissant, le monde a passé le fard sur le sourcil de la fête ;
c'est dans le sourcil de l'ami qu'il faut voir le croissant de la fête.

Ma taille s'est brisée comme le dos du croissant
quand mon ami a tendu l'arc de son sourcil, pareil au trait de fard.

Peut-être la brise de ton duvet a-t-elle traversé la prairie au matin,
car à ton parfum la rose a déchiré son vêtement comme l'aube.

Il n'y avait ni harpe ni rebec, ni vin ni luth, quand
l'argile de mon être était déjà pétrie d'eau de rose et de vin.

Viens, que je te dise le chagrin de mon cœur lassé,
car sans toi je n'ai pas la force de parler ni d'entendre.

Si le prix de ton union est la vie, je suis acheteur,
car le connaisseur achète la bonne marchandise à quelque prix qu'il la voie.

Quand je voyais la lune de ton visage dans le soir de ta chevelure,
ma nuit devenait claire comme le jour grâce à ton visage.

Mon âme est venue aux lèvres et mon désir ne s'est pas accompli ;
l'espoir a pris fin, et la quête n'a pas pris fin.

Par désir de ton visage, Hafez a écrit quelques mots ;
lis ses vers, et porte-les à l'oreille comme une perle.