Ghasel 243: Wer deinen süßen Duft vom Ostwind vernahm

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
از یار آشنا سخن آشنا شنید

ای شاه حسن، چشم به حال گدا فکن
کاین گوش بس حکایت شاه و گدا شنید

خوش می‌کنم به بادهٔ مشکین مشام جان
کز دلق‌پوش صومعه بوی ریا شنید

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت
در حیرتم که باده‌فروش از کجا شنید

یا رب کجاست محرم رازی که یک زمان
دل شرح آن دهد که چه گفت و چه‌ها شنید

اینش سزا نبود دل حق‌گزار من
کز غمگسار خود سخن ناسزا شنید

محروم اگر شدم ز سر کوی او چه شد؟
از گلشن زمانه که بوی وفا شنید؟

ساقی بیا که عشق ندا می‌کند بلند
کان کس که گفت قصهٔ ما هم ز ما شنید

ما باده زیر خرقه نه امروز می‌خوریم
صد بار پیر میکده این ماجرا شنید

ما می به بانگ چنگ نه امروز می‌کشیم
بس دور شد که گنبد چرخ این صدا شنید

پند حکیم محض صواب است و عین خیر
فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید

حافظ، وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس
در بند آن مباش که نشنید یا شنید

Wer deinen süßen Duft vom Ostwind vernahm,
hörte vom vertrauten Freund ein vertrautes Wort.

O König der Schönheit, wirf einen Blick auf die Lage des Bettlers,
denn dieses Ohr hat viele Geschichten von König und Bettler gehört.

Ich erquicke den Geruchssinn der Seele mit moschusduftendem Wein,
denn vom Kuttenträger des Klosters roch er den Geruch der Heuchelei.

Das Geheimnis Gottes, das der wandernde Erkennende niemandem sagte:
Ich staune, woher der Weinhändler es gehört hat.

O Herr, wo ist ein Vertrauter der Geheimnisse, damit das Herz einen Augenblick
erklärt, was es sagte und was alles es hörte?

Das hatte mein Herz, das seine Schuldigkeit tut, nicht verdient,
dass es von seinem Tröster ein ungehöriges Wort hörte.

Wenn ich vom Ende seiner Gasse ausgeschlossen wurde, was tut es?
Wer hat aus dem Rosengarten der Zeit je den Duft der Treue vernommen?

Schenke, komm, denn die Liebe ruft laut:
«Der unsere Geschichte erzählte, hat sie auch von uns gehört.»

Nicht erst heute trinken wir Wein unter der Kutte;
hundertmal hat der Alte der Schenke diese Sache gehört.

Nicht erst heute trinken wir Wein zum Klang der Harfe;
viele Zeitalter ist es her, dass das Gewölbe des Himmels diesen Klang hörte.

Der Rat des Weisen ist reine Richtigkeit und das Gute selbst;
glücklich, wer ihn mit willigem Ohr hörte.

Hafis, deine Pflicht ist es, das Gebet zu sprechen, und nichts weiter;
kümmere dich nicht darum, ob er es hörte oder nicht.