Ghazal 243: Chiunque abbia sentito il tuo dolce profumo dal vento dell'est

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید
از یار آشنا سخن آشنا شنید

ای شاه حسن، چشم به حال گدا فکن
کاین گوش بس حکایت شاه و گدا شنید

خوش می‌کنم به بادهٔ مشکین مشام جان
کز دلق‌پوش صومعه بوی ریا شنید

سر خدا که عارف سالک به کس نگفت
در حیرتم که باده‌فروش از کجا شنید

یا رب کجاست محرم رازی که یک زمان
دل شرح آن دهد که چه گفت و چه‌ها شنید

اینش سزا نبود دل حق‌گزار من
کز غمگسار خود سخن ناسزا شنید

محروم اگر شدم ز سر کوی او چه شد؟
از گلشن زمانه که بوی وفا شنید؟

ساقی بیا که عشق ندا می‌کند بلند
کان کس که گفت قصهٔ ما هم ز ما شنید

ما باده زیر خرقه نه امروز می‌خوریم
صد بار پیر میکده این ماجرا شنید

ما می به بانگ چنگ نه امروز می‌کشیم
بس دور شد که گنبد چرخ این صدا شنید

پند حکیم محض صواب است و عین خیر
فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید

حافظ، وظیفهٔ تو دعا گفتن است و بس
در بند آن مباش که نشنید یا شنید

Chiunque abbia sentito il tuo dolce profumo dal vento dell'est
ha udito dall'amico familiare una parola familiare.

O re della bellezza, getta uno sguardo sullo stato del mendicante,
ché quest'orecchio ha udito molte storie di re e mendicanti.

Rendo dolce l'olfatto dell'anima con vino di muschio,
ché da chi veste il saio nel convento ha sentito odore d'ipocrisia.

Il segreto di Dio che lo gnostico in cammino non disse a nessuno,
mi stupisco da dove l'abbia udito il vinaio.

Signore, dov'è un confidente di segreti, perché un momento
il cuore spieghi ciò che disse e quante cose udì?

Non meritava questo il mio cuore, che paga ciò che deve:
udire una parola sconveniente da chi lo consolava.

Se sono stato privato del capo della sua via, che importa?
Chi ha mai sentito profumo di fedeltà dal roseto del tempo?

Coppiere, vieni, ché l'amore proclama a gran voce:
«Chi raccontò la nostra storia l'udì anche da noi.»

Non è da oggi che beviamo vino sotto il saio;
cento volte il vecchio della taverna ha udito questa faccenda.

Non è da oggi che beviamo vino al suono dell'arpa;
molte età sono passate da quando la cupola del cielo udì questo suono.

Il consiglio del saggio è pura giustezza e il bene stesso;
fortunato chi l'ha ascoltato con orecchio consenziente.

Hafez, il tuo compito è dire la preghiera, e nient'altro;
non badare se l'abbia udita o no.