Ghazal 245: O pappagallo che parli di segreti

الا ای طوطی گویا‌ی اسرار!
مبادا خالیت شکر ز منقار

سرت سبز و دلت خوش باد، جاوید
که خوش نقشی نمودی از خط یار

سخن سربسته گفتی با حریفان
خدا را زین معما پرده بردار

به روی ما زن از ساغر گلابی
که خواب‌آلوده‌ایم، ای بخت بیدار!

چه ره بود این که زد در پرده مطرب؟
که می‌رقصند با هم مست و هشیار

از آن افیون که ساقی در می افکند
حریفان را نه سر ماند، نه دستار

سکندر را نمی‌بخشند آبی
به زور و زر میسر نیست این کار

بیا و حال اهل درد بشنو
به لفظ اندک و معنی بسیار

بت چینی عدوی دین و دل‌هاست
خداوندا دل و دینم نگه دار

به مستور‌ان مگو اسرار مستی
حدیث جان مگو با نقش دیوار

به یمن دولت منصور شاهی
علم شد حافظ اندر نظم اشعار

خداوندی به جای بندگان کرد
خداوندا ز آفاتش نگه دار

O pappagallo che parli di segreti,
che il tuo becco non sia mai vuoto di zucchero!

Che il tuo capo sia verde e il tuo cuore lieto per sempre,
ché hai mostrato una bella immagine della peluria dell'amico.

Hai parlato ai compagni con parole velate;
per amor di Dio, togli il velo da questo enigma.

Spruzzaci sul volto acqua di rose dalla coppa,
ché siamo assonnati, o fortuna desta.

Che aria era quella che il menestrello suonò dietro il velo,
se ballano insieme l'ebbro e il sobrio?

Per quell'oppio che il coppiere gettò nel vino,
ai compagni non è rimasta né testa né turbante.

Ad Alessandro non concedono quell'acqua;
né con la forza né con l'oro si ottiene questo.

Vieni e ascolta lo stato della gente del dolore,
in poche parole e molto senso.

L'idolo di Cina è nemico della fede e dei cuori;
Signore, custodisci il mio cuore e la mia fede.

Non dire ai velati i segreti dell'ebbrezza;
non raccontare la storia dell'anima a una figura sul muro.

Per la benedizione della fortuna di Shah Mansur,
Hafez è diventato un vessillo nell'arte dei versi.

Si è comportato da signore verso i suoi servitori;
Signore, custodiscilo dalle sventure.