Ghazal 266: Il mio cuore è fuggito dietro a una simile a zingara che suscita tumulto

دلم رمیدهٔ لولی‌وشیست شورانگیز
دروغ‌وعده و قتال‌وضع و رنگ‌آمیز

فدای پیرهن چاک ماهرویان باد
هزار جامهٔ تقوی و خرقهٔ پرهیز

خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد
که تا ز خال تو خاکم شود عبیرآمیز

فرشته عشق نداند که چیست، ای ساقی
بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز

پیاله بر کفنم بند، تا سحرگه حشر
به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز

بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت
که در مقام رضا باش و از قضا مگریز

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

Il mio cuore è fuggito dietro a una simile a zingara che suscita tumulto,
falsa nelle promesse, assassina nei modi e piena d'inganno.

Mille vesti di pietà e mille sai di astinenza
siano il riscatto della camicia strappata dei volti di luna.

Porterò con me nella tomba l'immagine del tuo neo,
perché dal tuo neo la mia polvere sia mescolata di profumo.

L'angelo non sa che cosa sia l'amore, o coppiere;
chiedi una coppa e versa acqua di rose sulla polvere di Adamo.

Lega una coppa al mio sudario, perché al mattino del Raduno
io scacci dal cuore col vino il terrore del Giorno della Risurrezione.

Povero e stanco sono venuto alla tua porta; pietà,
ché non ho altro appiglio che la mia devozione per te.

Vieni, ché la voce della taverna mi disse ieri notte:
«Resta nella stazione dell'accettazione e non fuggire dal destino.»

Tra l'amante e l'amato non c'è alcun ostacolo;
sei tu stesso il tuo velo, Hafez: togliti di mezzo.