Ghazal 267: Vento dell'est, se passi sulla riva del fiume Aras

ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس
بوسه زن بر خاک آن وادی و مشکین کن نفس

منزل سلمی که بادش هر دم از ما صد سلام
پر صدای ساربانان بینی و بانگ جرس

محمل جانان ببوس، آن‌گه به زاری عرضه دار
کز فراقت سوختم ای مهربان فریاد رس

من که قول ناصحان را خواندمی قول رباب
گوش‌مالی دیدم از هجران که اینم پند بس

عشرت شب‌گیر کن، می نوش کاندر راه عشق
شب‌روان را آشنایی‌هاست با میر عسس

عشق‌بازی کار بازی نیست ای دل! سر بباز
زان که گوی عشق نتوان زد به چوگان هوس

دل به رغبت می‌سپارد جان به چشم مست یار
گر چه هشیاران ندادند اختیار خود به کس

طوطیان در شکرستان کامرانی می‌کنند
و از تحسر دست بر سر می‌زند مسکین مگس

نام حافظ گر برآید بر زبان کلک دوست
از جناب حضرت شاهم بس است این ملتمس

Vento dell'est, se passi sulla riva del fiume Aras,
bacia la terra di quella valle e profuma di muschio il tuo respiro.

La dimora di Salma, a cui vanno da noi cento saluti a ogni istante,
la vedrai piena delle voci dei cammellieri e del suono della campana.

Bacia la lettiga dell'amata, e poi esponi con lamento:
«Sono arso dalla tua lontananza, o gentile, vieni in mio aiuto.»

Io, che chiamavo la parola dei consiglieri suono di ribeca,
ho avuto dalla separazione una tirata d'orecchi, e questa lezione mi basta.

Fai festa fino all'alba e bevi vino, ché sulla via dell'amore
chi cammina di notte è in buoni rapporti col capo della ronda.

Il gioco dell'amore non è un gioco, o cuore; mettici la testa,
ché la palla dell'amore non si colpisce con la mazza del capriccio.

Il cuore consegna volentieri l'anima all'occhio ebbro dell'amico,
benché i sobri non abbiano dato a nessuno la loro libera scelta.

I pappagalli godono della loro fortuna nella terra dello zucchero,
e per rimpianto la povera mosca si batte la testa.

Se il nome di Hafez verrà sulla lingua della penna dell'amico,
dalla corte di Sua Maestà il re questa richiesta mi basta.