Gazal 26: El cabello revuelto, sudorosa, de labios risueños y ebria

زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست
پیرهن‌چاک و غزل‌خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده‌جوی و لبش افسوس‌کنان
نیم شب، دوش به بالین من آمد، بنشست

سر فرا گوش من آورد به آواز حزین
گفت: ای عاشق دیرینهٔ من، خوابت هست؟

عاشقی را که چنین بادهٔ شبگیر دهند
کافر عشق بود گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر
که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آن چه او ریخت به پیمانهٔ ما نوشیدیم
اگر از خمر بهشت است وگر بادهٔ مست

خندهٔ جام می و زلف گره‌گیر نگار
ای بسا توبه که چون توبهٔ حافظ بشکست

El cabello revuelto, sudorosa, de labios risueños y ebria,
la camisa rasgada, cantando gazales, la redoma en la mano,

su ojo de narciso buscando pelea, su labio lleno de burla,
anoche, a medianoche, vino a mi cabecera y se sentó.

Acercó la cabeza a mi oído y con voz triste
dijo: oh mi viejo amante, ¿duermes?

El amante al que dan tal vino antes del alba
es infiel al amor si no se hace adorador del vino.

Vete, asceta, y no censures a los bebedores de heces,
que no nos dieron otro regalo el día del pacto primero.

Lo que él vertió en nuestra copa lo bebimos,
fuera vino del paraíso o vino de embriaguez.

La risa de la copa de vino y el rizo anudado de la bella:
¡cuántos arrepentimientos han roto, como el arrepentimiento de Hafez!