Gazal 271: Tengo de su rizo negro tantas quejas: no preguntes.

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد
که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست
زحمتی می‌کشم از مردم نادان که مپرس

زاهد از ما به سلامت بگذر ک‌این می لعل
دل و دین می‌برد از دست بدان سان که مپرس

گفت‌وگوهاست در این راه که جان بگدازد
هر کسی عربده‌ای این که مبین آن که مپرس

پارسایی و سلامت هوسم بود، ولی
شیوه‌ای می‌کند آن نرگس فتان که مپرس

گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم
گفت آن می‌کشم اندر خم چوگان که مپرس

گفتمش زلف به خون که شکستی؟ گفتا
حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس

Tengo de su rizo negro tantas quejas: no preguntes.
Por él me he quedado tan sin orden ni casa: no preguntes.

Que nadie deje corazón y fe con la esperanza de la fidelidad,
que estoy tan arrepentido de haberlo hecho: no preguntes.

Por un solo trago que a nadie hace daño después,
sufro tal molestia de la gente ignorante: no preguntes.

Asceta, pasa de largo en paz, que este vino de rubí
se lleva el corazón y la fe de tal manera: no preguntes.

Hay en este camino disputas que derriten el alma;
cada cual tiene su riña: «No mires esto», «No preguntes aquello».

Yo deseaba la piedad y una vida tranquila, pero
aquel narciso seductor tiene tales maneras: no preguntes.

Dije que preguntaría a la pelota del cielo cómo van las cosas;
dijo: «Lo que soporto en la curva del mazo: no preguntes.»

Le dije: «¿Con la sangre de quién rizaste tu cabello?» Dijo:
«Hafez, esa historia es larga; por el Corán, no preguntes.»