Ghasel 277: Der Nachtigall ganzes Denken ist, dass die Rose ihr Freund wird

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غم خدمتکارش

جای آن است که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن، ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچهٔ معشوقهٔ ما می‌گذری
بر حذر باش، که سر می‌شکند دیوارش

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل
جانب عشق عزیز است، فرومگذارش

صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه
به دو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود
نازپرورد وصال است، مجو آزارش

Der Nachtigall ganzes Denken ist, dass die Rose ihr Freund wird;
die Rose überlegt, wie sie mit ihr kokettieren kann.

Herzen rauben heißt nicht nur, den Liebenden zu töten;
ein wahrer Herr ist, wer sich um seinen Diener sorgt.

Es ist recht, dass im Herzen des Rubins das Blut wogt
über diesen Betrug, dass die Tonscherbe ihm den Markt verdirbt.

Die Nachtigall lernte das Reden durch die Gabe der Rose; sonst
waren all diese Lieder und Ghaselen nicht in ihrem Schnabel angelegt.

O du, der du durch die Gasse unserer Geliebten gehst,
sei auf der Hut, denn ihre Mauer zerbricht Köpfe.

Jenen Reisenden, mit dem hundert Karawanen von Herzen ziehen,
wo immer er ist, o Gott, bewahre ihn wohlbehalten.

Hat dir die Gesellschaft der Ruhe auch gefallen, o Herz,
so ist die Seite der Liebe doch teuer: Vernachlässige sie nicht.

Der heitere Sufi, der die Mütze auf diese Weise schief gesetzt hat,
dem gerät mit zwei weiteren Bechern der Turban durcheinander.

Das Herz des Hafis, das sich an deinen Anblick gewöhnt hatte,
ist in der Zärtlichkeit der Vereinigung aufgezogen: Such es nicht zu kränken.