Ghazal 285: Al tempo del re che perdona l'errore e copre la colpa

در عهد پادشاه خطابخش جرم پوش
حافظ قرابه کش شد و مفتی پیاله نوش

صوفی ز کنج صومعه با پای خم نشست
تا دید محتسب که سبو می‌کشد به دوش

احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودشان
کردم سؤال صبحدم از پیر می فروش

گفتا نه گفتنیست سخن گرچه محرمی
درکش زبان و پرده نگه دار و می بنوش

ساقی بهار می‌رسد و وجه می نماند
فکری بکن که خون دل آمد ز غم به جوش

عشق است و مفلسی و جوانی و نوبهار
عذرم پذیر و جرم به ذیل کرم بپوش

تا چند همچو شمع زبان آوری کنی؟
پروانهٔ مراد رسید ای محب خموش

ای پادشاه صورت و معنی که مثل تو
نادیده هیچ دیده و نشنیده هیچ گوش

چندان بمان که خرقهٔ ازرق کند قبول
بخت جوانت از فلک پیر ژنده پوش

Al tempo del re che perdona l'errore e copre la colpa,
Hafez è diventato portatore di fiaschi e il muftì bevitore di coppe.

Il sufi uscì dall'angolo del convento e sedette ai piedi della giara
appena vide il censore portare in spalla la brocca.

Sullo stato dello sceicco e del giudice, e sul loro bere di nascosto,
interrogai all'alba il vecchio vinaio.

Disse: «Non è cosa da dire, benché tu sia un confidente;
tieni a freno la lingua, serba il velo, e bevi vino.»

Coppiere, arriva la primavera e non resta di che pagare il vino;
pensa a qualcosa, ché il sangue del cuore ribolle di dolore.

È amore e povertà, giovinezza e primavera nuova;
accetta la mia scusa e copri la colpa col lembo della generosità.

Fino a quando farai come la candela sfoggio di eloquenza?
La falena del desiderio è arrivata, o amante: taci.

O re della forma e del senso, il cui pari
nessun occhio ha visto e nessun orecchio ha udito,

Resta tanto a lungo che la tua giovane fortuna riceva
il saio azzurro dal vecchio cielo cencioso.