Ghasel 288: Der Rand des Wassers, der Fuß der Weide, dichterische Stimmung und ein angenehmer Freund

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع، که قدر وقت می‌دانی
گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست
سپندی گو بر آتش نه، که دارد کار و باری خوش

عروس طبع را زیور ز فکر بکر می‌بندم
بود کز دست ایامم به دست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان
که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش

میی در کاسهٔ چشم است ساقی را بنامیزد
که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش

به غفلت عمر شد حافظ، بیا با ما به میخانه
که شنگولان خوش باشت، بیاموزند کاری خوش

Der Rand des Wassers, der Fuß der Weide, dichterische Stimmung und ein angenehmer Freund;
als Gesellschaft ein süßer Herzensräuber und ein angenehmer rosenwangiger Schenke.

O du mit dem glücklichen Stern, der du den Wert des Augenblicks kennst,
wohl bekomme dir diese Freude, denn du hast eine angenehme Zeit.

Wer im Sinn eine Last von der Liebe zu einer Schönen trägt,
dem sag, er solle Steppenraute aufs Feuer legen, denn seine Sache steht angenehm.

Ich schmücke die Braut meines Wesens mit dem Schmuck unberührter Gedanken;
mag sein, dass mir aus der Hand der Zeit eine angenehme Schöne zufällt.

Halte die Nacht der Gesellschaft für einen Gewinn und nimm dir dein Teil an Frohsinn,
denn es gibt herzerwärmenden Mondschein und den angenehmen Rand eines Tulpenfelds.

Es ist ein Wein in der Schale des Auges des Schenken, Gott behüte ihn,
der den Verstand trunken macht und eine angenehme Mattigkeit schenkt.

Das Leben verging in Achtlosigkeit, Hafis; komm mit uns in die Schenke,
damit die Munteren dich ein angenehmes Handwerk lehren.