Ghazal 288: Le bord de l'eau, le pied du saule, l'humeur poétique et un ami agréable

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع، که قدر وقت می‌دانی
گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باریست
سپندی گو بر آتش نه، که دارد کار و باری خوش

عروس طبع را زیور ز فکر بکر می‌بندم
بود کز دست ایامم به دست افتد نگاری خوش

شب صحبت غنیمت دان و داد خوشدلی بستان
که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش

میی در کاسهٔ چشم است ساقی را بنامیزد
که مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوش

به غفلت عمر شد حافظ، بیا با ما به میخانه
که شنگولان خوش باشت، بیاموزند کاری خوش

Le bord de l'eau, le pied du saule, l'humeur poétique et un ami agréable ;
pour compagnie un doux ravisseur de cœurs, et un échanson aux joues de rose, agréable.

Ô toi à l'étoile fortunée, qui connais le prix de l'instant,
que ce plaisir te soit doux, car tu passes un temps agréable.

Quiconque porte en son esprit un fardeau né de l'amour d'une belle,
dis-lui de mettre de la rue sauvage sur le feu, car son affaire est agréable.

Je pare la mariée de mon naturel des joyaux d'une pensée vierge ;
il se peut que de la main du temps une beauté agréable me tombe en main.

Tiens la nuit de compagnie pour une aubaine et prends ton dû de joie,
car il y a un clair de lune qui réchauffe le cœur et le bord agréable d'un champ de tulipes.

Il y a un vin dans la coupe de l'œil de l'échanson, que Dieu le garde,
qui enivre la raison et donne une langueur agréable.

La vie s'est passée dans l'insouciance, Hafez ; viens avec nous à la taverne,
que les joyeux t'enseignent un métier agréable.