Ghazal 289: Sa joue pareille à la lune est le rendez-vous de la beauté et de la grâce

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهش
لیکنش مهر و وفا نیست خدایا بدهش

دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزی
بکشد زارم و در شرع نباشد گنهش

من همان به که از او نیک نگه دارم دل
که بد و نیک ندیده‌ست و ندارد نگهش

بوی شیر از لب همچون شکرش می‌آید
گرچه خون می‌چکد از شیوهٔ چشم سیهش

چارده ساله بتی چابک شیرین دارم
که به جان حلقه به گوش است مه چاردهش

از پی آن گل نورسته دل ما یارب
خود کجا شد که ندیدیم در این چند گهش؟

یار دلدار من ار قلب بدین سان شکند
ببرد زود به جانداری خود پادشهش

جان به شکرانه کنم صرف گر آن دانهٔ در
صدف سینهٔ حافظ بود آرامگهش

Sa joue pareille à la lune est le rendez-vous de la beauté et de la grâce,
mais il n'a ni tendresse ni fidélité : mon Dieu, donne-les-lui.

Celui qui a ravi mon cœur est un bel enfant, et un jour, par jeu,
il me tuera misérablement, et selon la Loi il n'aura pas péché.

Mieux vaut que je garde bien mon cœur loin de lui,
car il n'a vu ni le mal ni le bien et ne saura pas le garder.

Une odeur de lait vient de sa lèvre pareille au sucre,
bien que le sang coule des manières de son œil noir.

J'ai une idole de quatorze ans, vive et douce,
que la lune de la quatorzième nuit sert de toute son âme, l'anneau à l'oreille.

À la poursuite de cette rose à peine éclose, Seigneur, notre cœur,
où est-il allé, que nous ne l'ayons pas vu depuis tout ce temps ?

Si mon ami qui tient mon cœur brise ainsi le centre,
le roi le prendra bientôt dans sa propre garde.

Je donnerais ma vie en action de grâce si cette perle unique
avait pour lieu de repos la coquille de la poitrine de Hafez.