Ghazal 290: Mon cœur s'est enfui, et moi, pauvre derviche, j'ignore

دلم رمیده شد و غافلم من درویش
که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش

چو بید بر سر ایمان خویش می‌لرزم
که دل به دست کمان ابرویی‌ست کافرکیش

خیال حوصلهٔ بحر می‌پزد هیهات
چه‌هاست در سر این قطرهٔ محال‌اندیش!

بنازم آن مژهٔ شوخ عافیت‌کش را
که موج می‌زندش آب نوش، بر سر نیش

ز آستین طبیبان هزار خون بچکد
گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش

به کوی میکده گریان و سرفکنده روم
چرا که شرم همی آیدم ز حاصل خویش

نه عمر خضر بماند، نه ملک اسکندر
نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش

بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ
خزانه‌ای به کف آور ز گنج قارون بیش

Mon cœur s'est enfui, et moi, pauvre derviche, j'ignore
ce qu'il est advenu de ce gibier égaré.

Je tremble comme le saule pour ma propre foi,
car mon cœur est aux mains d'une belle aux sourcils en arc, de religion infidèle.

Il mijote le rêve de contenir la mer : hélas !
Que de choses dans la tête de cette goutte qui pense l'impossible !

Je suis fier de ce cil hardi qui tue le repos,
à la pointe du dard duquel l'eau de douceur fait des vagues.

Mille gouttes de sang couleraient de la manche des médecins
s'ils posaient la main sur mon cœur blessé pour l'examiner.

Je vais à la rue de la taverne en pleurant, la tête basse,
car j'ai honte de ce que j'ai accompli.

Ni la vie de Khizr ne demeure, ni le royaume d'Alexandre ;
ne te querelle pas pour ce bas monde, derviche.

La main de tout mendiant n'atteint pas cette taille, Hafez ;
procure-toi un trésor plus grand que le trésor de Coré.