Ghazal 296: Se la mia stella mi aiuta, afferrerò il lembo della sua veste

طالع اگر مدد دهد، دامنش آورم به کف
گر بکشم زهی طرب، ور بکشد زهی شرف

طرف کرم ز کس نبست، این دل پر امید من
گر چه سخن همی برد، قصهٔ من به هر طرف

از خم ابروی توام، هیچ گشایشی نشد
وه که در این خیال کج، عمر عزیز شد تلف

ابروی دوست کی شود، دست‌کش خیال من؟
کس نزده‌ست از این کمان، تیر مراد بر هدف

چند به ناز پرورم، مهر بتان سنگ‌دل
یاد پدر نمی‌کنند، این پسران ناخلف

من به خیال زاهدی، گوشه‌نشین و طرفه آنک
مغبچه‌ای ز هر طرف، می‌زندم به چنگ و دف

بی‌خبرند زاهدان، نقش بخوان و لاتقل
مست ریاست، محتسب، باده بده و لاتخف

صوفی شهر بین که چون، لقمهٔ شبهه می‌خورد
پاردمش دراز باد، آن حیوان خوش علف

حافظ اگر قدم زنی، در ره خاندان به صدق
بدرقهٔ رهت شود، همت شحنهٔ نجف

Se la mia stella mi aiuta, afferrerò il lembo della sua veste;
se lo attiro a me, che gioia! e se mi uccide, che onore!

Questo mio cuore pieno di speranza non ha avuto generosità da nessuno,
benché le chiacchiere portino la mia storia da ogni parte.

Dalla curva del tuo sopracciglio non mi è venuta alcuna apertura;
ahimè, in questa fantasia storta la cara vita è andata sprecata.

Quando mai il sopracciglio dell'amico sarà teso dalla mano della mia fantasia?
Nessuno ha colpito con una freccia di quest'arco il bersaglio del desiderio.

Fino a quando alleverò con tenerezza l'amore per idoli dal cuore di pietra?
Questi figli indegni non si ricordano del padre.

Credendomi asceta, siedo in un angolo, e la cosa strana è
che da ogni lato un giovane mago mi assale con arpa e tamburello.

Gli asceti non sanno nulla: leggi il segno e non dire nulla.
Il censore è ebbro d'ipocrisia: versa il vino e non temere.

Guarda il sufi della città, come mangia il boccone dubbio;
lungo sia il suo sottocoda, a quella bestia ben pasciuta!

Hafez, se cammini con sincerità sulla via della Famiglia,
l'ardore del Custode di Najaf sarà la scorta del tuo cammino.