Ghazal 301: Ô toi dont la lèvre doit à mon cœur blessé le droit du sel

ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک
حق نگه دار که من می‌روم، الله معک

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس
ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

در خلوص منت ار هست شکی، تجربه کن
کس عیار زر خالص نشناسد چو محک

گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم
وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

بگشا پستهٔ خندان و شکرریزی کن
خلق را از دهن خویش مینداز به شک

چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد
من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

چون بر حافظ خویشش نگذاری باری
ای رقیب از بر او یک دو قدم دورترک

Ô toi dont la lèvre doit à mon cœur blessé le droit du sel,
respecte ce droit, car je m'en vais : Dieu soit avec toi.

Tu es ce joyau pur dont la bonne mention, au monde de la sainteté,
est tout le fruit de la louange des anges.

Si tu doutes de ma sincérité, mets-la à l'épreuve ;
nul ne connaît le titre de l'or pur comme la pierre de touche.

Tu avais dit : « Je m'enivrerai et je te donnerai deux baisers. »
La promesse a passé son terme, et nous n'en avons vu ni deux ni un.

Ouvre cette pistache rieuse et répands le sucre ;
ne laisse pas les gens dans le doute au sujet de ta bouche.

Je renverserai la roue si elle tourne contre mon désir ;
je ne suis pas homme à subir l'abaissement de la roue du ciel.

Puisque tu ne le laisses pas approcher son propre Hafez, du moins,
ô rival, éloigne-toi d'un pas ou deux de son côté.