Ghazal 328: Qui suis-je, pour passer par cet esprit parfumé ?

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم؟
لطف‌ها می‌کنی ای خاک درت، تاج سرم

دلبرا بنده نوازیت که آموخت؟ بگو
که من این ظن، به رقیبان تو هرگز نبرم

همتم بدرقهٔ راه کن ای طایر قدس
که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

ای نسیم سحری بندگی من برسان
که فراموش مکن وقت دعای سحرم

خرم آن روز کز این مرحله بربندم بار
و از سر کوی تو پرسند رفیقان خبرم

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل
دیده دریا کنم از اشک و در او غوطه خورم

پایهٔ نظم بلند است و جهان گیر بگو
تا کند پادشه بحر دهان پر گهرم

Qui suis-je, pour passer par cet esprit parfumé ?
Tu me combles de bontés, ô toi dont la poussière de la porte est la couronne de ma tête.

Ô ravisseur de cœurs, qui t'a appris à chérir tes serviteurs ? Dis-le,
car jamais je n'en soupçonnerais ceux qui te gardent.

Fais de ta bénédiction l'escorte de ma route, ô oiseau de sainteté,
car le chemin du but est long et je suis novice en voyage.

Ô brise de l'aube, porte-lui mon hommage,
et dis : « Ne m'oublie pas à l'heure de la prière de l'aube. »

Heureux le jour où je plierai bagage de cette étape,
et où les compagnons demanderont de mes nouvelles au bout de ta rue.

Ô Hafez, il convient que, en quête de la perle de l'union,
je fasse de mon œil une mer de larmes et que j'y plonge.

Le rang de la poésie est haut et conquiert le monde ; parle,
afin que le roi de la mer t'emplisse la bouche de perles.